Liczba odwiedzin: 24649
» Korpus Tekst├│w i Korespondencji Jana Dantyszka
Copyright © Pracownia Edytorstwa ┼╣r├│de┼é i Humanistyki Cyfrowej AL UW

Wszelkie prawa zastrze┼╝one. Zabrania si─Ö kopiowania, redystrybucji, publikowania, rozpowszechniania, udost─Öpniania czy wykorzystywania w inny spos├│b ca┼éo┼Ťci lub cz─Ö┼Ťci danych zawartych na stronie Pracowni bez pisemnej zgody w┼éa┼Ťciciela praw.

Internetowa publikacja Korpusu Tekst├│w i Korespondencji Jana Dantyszka (1485-1548)
informacja o projekcie



Autorzy
Anna Skolimowska (kierownik projektu) i Magdalena Turska
przy współpracy Katarzyny Jasińskiej-Zdun


Transkrypcje z r─Ökopisu
Tatiana Abukhouskaya, Marijke De Wit, Joanna Gutek, Justyna Jadachowska, Katarzyna Jasińska-Zdun, Konrad Kokoszkiewicz, Tomasz Ososiński, Paulina Pludra-Żuk, Anna Skolimowska, Isabella Żołędziowska

Kodowanie tekstu
Katarzyna Jasińska-Zdun, Anna Skolimowska, Katarzyna Tomaszuk, Isabella Żołędziowska

Opracowanie wersji cyfrowej mikrofilmów źródeł prymarnych
Witold Grzechnik

Indeks nazw osobowych, geograficznych i instytucji opracowano przy wsp├│┼épracy Marka A. Janickiego i Katarzyny Go┼é─ůbek.

Autorzy b─Öd─ů wdzi─Öczni u┼╝ytkownikom edycji za zg┼éaszanie opinii, uwag krytycznych i dostrze┼╝onych b┼é─Öd├│w.
Autorzy pragn─ů w tym miejscu wyrazi─ç podzi─Ökowania w┼éa┼Ťcicielom ┼║r├│de┼é prymarnych do tekst├│w, kt├│rzy wyrazili zgod─Ö na prezentacj─Ö podobizn ┼║r├│de┼é w internecie.

Spis tre┼Ťci

Wst─Öp

Projekt ÔÇ×Internetowa publikacja Korpusu Tekst├│w i Korespondencji Jana Dantyszka (1485-1548)ÔÇŁ jest cz─Ö┼Ťci─ů programu badawczego ÔÇ×Rejestracja i publikacja korespondencji Jana Dantyszka (1485-1548)ÔÇŁ, realizowanego od roku 1989 w Uniwersytecie Warszawskim. Korespondencja Jana Dantyszka stanowi najwi─Ökszy w Europie ┼Ürodkowowschodniej zbi├│r list├│w (ponad 6 000 list├│w, ok. 12 000 dokument├│w ┼║r├│d┼éowych), powsta┼éy w kr─Ögu dworu polskiego i jego partner├│w w ca┼éym ├│wczesnym ┼Ťwiecie. Jest to unikalne ┼║r├│d┼éo informacji dla badaczy polskiej i europejskiej historii, literatury, kultury i historii idei okresu Renesansu. Dokumentuje ono rol─Ö Polski i polskiej dyplomacji w renesansowej Europie oraz przynosi cenne informacje o ├│wczesnych elitach kulturalnych i intelektualnych, kt├│re ┼é─ůczy┼éa wsp├│lnota formacji duchowej, wyznaczanej przez ┼éaci┼äsko┼Ť─ç (Latinitas) i religi─Ö chrze┼Ťcija┼äsk─ů (Christianitas).

Publikacj─Ö korespondencji Dantyszka postulowano wielokrotnie ju┼╝ od XVIII w., jednak ogrom zr├│┼╝nicowanego paleograficznie materia┼éu r─Ökopi┼Ťmiennego i jego rozproszenie po archiwach i bibliotekach ca┼éej Europy uniemo┼╝liwia┼éy realizacj─Ö tych postulat├│w. Pewna cz─Ö┼Ť─ç list├│w (ok. 30%) by┼éa publikowana drukiem w r├│┼╝nych wydawnictwach ┼║r├│d┼éowych (najwa┼╝niejsze z nich to Acta Tomiciana, Stanislai Hosii Epistulae, Herzog Albrecht von Preussen und das Bistum Ermland), oraz jako aneksy do opracowa┼ä naukowych. Cz─Ö┼Ť─ç tych edycji prezentuje tylko streszczenia lub przek┼éady tekstu ┼║r├│d┼éowego, niekt├│re, zw┼éaszcza te dawniejsze, nie przedstawiaj─ů sob─ů wi─Ökszej warto┼Ťci jako edycje naukowe. Fragmentaryczno┼Ť─ç i rozproszenie tych publikacji sprawiaj─ů, ┼╝e niezb─Ödne jest zebranie i usystematyzowanie informacji o nich w ramach inwentarza ca┼éo┼Ťci korespondencji. Inwentarze tego typu s─ů sprawdzonym ju┼╝ w edytorstwie europejskim wst─Öpem do publikacji zbior├│w korespondencji renesansowej (np. inwentarz korespondencji Justusa Lipsiusa czy te┼╝ publikacja regest├│w korespondencji Filipa Melanchtona).

Szczegółowe informacje o projekcie

Kodowanie tekstu w standardzie TEI

Podczas prac nad edycj─ů internetow─ů Korpusu Tekst├│w i Korespondencji Jana Dantyszka wykorzystano nowoczesn─ů metod─Ö kodowania tekstu w standardzie TEI, kt├│ry umo┼╝liwia zapisanie tekstu wraz z informacjami dotycz─ůcymi jego tre┼Ťci i struktury na r├│┼╝nych poziomach, zawarcie w czytelnym formacie tekstowym cech bazy danych, ┼éatwy eksport i import danych do innych system├│w ze wzgl─Ödu na powszechno┼Ť─ç obs┼éugi formatu XML we wsp├│┼éczesnych systemach informatycznych oraz ┼éatwe przej┼Ťcie z takiego formatu do publikacji elektronicznej, m.in. w formie stron www.. Zesp├│┼é badawczy pracuj─ůcy nad projektem opracowa┼é zgodny zTEI system anotacji na potrzeby edycji korespondencji wczesnonowo┼╝ytnej.

Zawarto┼Ť─ç

Korpus Tekst├│w i Korespondencji Jana Dantyszka zawiera dane inwentarzowe dotycz─ůce ca┼éej korespondencji Dantyszka (nadawca, adresat, incipit, datacja, dane o podstawie ┼║r├│d┼éowej, dane o publikacjach drukiem) oraz wszystkie teksty ┼éaci┼äskie pi├│ra Dantyszka (listy, wiersze, mowy, dokumenty, inne teksty ) zebrane w Korpusie Tekst├│w ┼üaci┼äskich Jana Dantyszka, a tak┼╝e wyb├│r pozosta┼éych tekst├│w korespondencji (listy do Dantyszka, listy niemieckie Dantyszka). Wyb├│r ten uzale┼╝niony jest od potrzeb badawczych ca┼éego programu. W trakcie opracowywania jest tak┼╝e Korpus Tekst├│w Niemieckich Jana Dantyszka, zawieraj─ůcy listy, dokumenty oraz inne teksty. Cz─Ö┼Ť─ç tekst├│w niemieckich jest ju┼╝ dost─Öpna w wersji pe┼énotekstowej.

Aby nie op├│┼║nia─ç realizacji g┼é├│wnego celu edycji internetowej, jakim jest udost─Öpnienie przeszukiwalnego tekstu, zdecydowano si─Ö na publikacj─Ö materia┼é├│w opracowanych od strony edytorskiej (aparat krytyczny), nawet je┼╝eli nie zosta┼éy one jeszcze opatrzone pe┼énym komentarzem rzeczowym i indeksami. Komentarz i indeksy s─ů uzupe┼éniane na bie┼╝─ůco.

Układ tekstów

Wszystkie teksty Korpusu oraz wszystkie źródła do tekstów otrzymały numery identyfikacyjne.

Numery rozpoczynaj─ůce si─Ö od skr├│tu IDL odnosz─ů si─Ö do list├│w z korespondencji Dantyszka.

Numery rozpoczynaj─ůce si─Ö od skr├│tu IDP odnosz─ů si─Ö do wierszy Dantyszka.

Numery rozpoczynaj─ůce si─Ö od skr├│tu IDT odnosz─ů si─Ö do wszystkich pozosta┼éych tekst├│w.

Numery rozpoczynaj─ůce si─Ö od skr├│tu IDS odnosz─ů si─Ö do ┼║r├│de┼é (r─Ökopi┼Ťmiennych i starych druk├│w).

Korpus prezentowany jest na trzech poziomach:

1. Spis tekst├│w zawiera podstawowe informacje o tek┼Ťcie, np. w wypadku listu s─ů to: nadawca, adresat, miejsce i data nadania, w wypadku mowy ÔÇô mocodawca, adresat i data wyg┼éoszenia, w wypadku wiersza ÔÇô tytu┼é wiersza i/lub jego incipit, itp.

2. Baza danych o tekstach opr├│cz danych ze spisu tekst├│w zawiera incipit tekstu, w przypadku listu ÔÇô dat─Ö i miejsce odebrania, dane o podstawie ┼║r├│d┼éowej, dane o publikacjach drukiem.

3. Baza danych o tekstach + teksty in extenso + podobizny źródeł prymarnych.

Dwa pierwsze poziomy ÔÇô Spis tekst├│w i Baza danych o tekstach ÔÇô udost─Öpniane s─ů bez ogranicze┼ä.

Dost─Öp do tekst├│w in extenso oraz do podobizn ┼║r├│de┼é obwarowany jest konieczno┼Ťci─ů zalogowania si─Ö i uzyskania has┼éa.

Domy┼Ťlnym uk┼éadem tekst├│w jest uk┼éad chronologiczny. Teksty niedatowane umieszczono na ko┼äcu. Teksty datowane w przybli┼╝eniu umieszczono wg terminus ante quem. Mo┼╝liwe jest sortowanie tekst├│w wg innych kryteri├│w, takich jak tytu┼é, autor, adresat, miejsce powstania tekstu, incipit, miejsce przechowywania itp.

Teksty, kt├│rych ┼║r├│d┼éo prymarne obejmuje wi─Öcej ni┼╝ jedn─ů stron─Ö r─Ökopisu lub starego druku, podzielono na fragmenty odpowiadaj─ůce podzia┼éowi stron ┼║r├│d┼éa prymarnego. Podzia┼é ten nie dotyczy wierszy.

Zapis tekstu

Łacina

Pisownia podstawy źródłowej tekstów łacińskich nie została zachowana. Zdecydowano się na standaryzację ortografii według zasad tradycyjnie stosowanych w edycjach źródeł nowożytnych w Europie Centralnej np. w sztutgarckiej edycji korespondencji Filipa Melanchtona (Melanchthons Briefwechsel: Kritische und kommentierte Gesamtasugabe, red. Heinz Scheible, Stuttgart-Bad Cannstatt 1977-)

Poniewa┼╝ ┼éacina w odr├│┼╝nieniu od j─Özyk├│w wernakularnych rozwija si─Ö w okresie nowo┼╝ytnym w bardzo ograniczonym zakresie, uznano, ┼╝e standaryzacja przyniesie tu wi─Öcej korzy┼Ťci ni┼╝ transliteracja tekstu, kt├│rej g┼é├│wn─ů zalet─ů jest dokumentowanie zjawisk j─Özykowych.

Decyzja o standaryzacji zosta┼éa podyktowana z jednej strony trosk─ů o przejrzysto┼Ť─ç tekstu i jego przeszukiwalno┼Ť─ç, z drugiej strony ÔÇô brakiem mo┼╝liwo┼Ťci ustalenia autorskiej wizji formy graficznej tekstu w przypadku ┼║r├│de┼é, kt├│re nie s─ů czystopisami, w przypadku czystopis├│w za┼Ť ÔÇô cz─Östym brakiem konsekwentnego zapisu.

Rozwa┼╝ano wprowadzenie do Korpusu drugiej warstwy tekstu ÔÇô transliteracji ┼║r├│d┼éa prymarnego, w przypadku tekst├│w ┼éaci┼äskich wycofano si─Ö jednak z tego pomys┼éu, poniewa┼╝ jego realizacja wi─ůza┼éaby si─Ö z konieczno┼Ťci─ů rewizji du┼╝ej ilo┼Ťci tekstu transkrybowanego wcze┼Ťniej wed┼éug innych zasad , przyj─Ötych pocz─ůtkowo podczas przygotowywania ksi─ů┼╝kowej edycji serii Corpus Epistularum Ioannis Dantisci . Aby jednak umo┼╝liwi─ç U┼╝ytkownikom zapoznanie si─Ö z zewn─Ötrzn─ů postaci─ů ┼║r├│d┼éa oraz konfrontacj─Ö transkrypcji z zapisem ┼║r├│d┼éowym, do Korpusu do┼é─ůczono podobizny wszystkich ┼║r├│de┼é prymarnych korespondencji, kt├│rych w┼éa┼Ťciciele wyrazili zgod─Ö na prezentacj─Ö ┼║r├│d┼éa w internecie.

Szczegółowe zasady standaryzacji

  • zapis wg zasad ┼éaciny staro┼╝ytnej grupy fonetycznej ti, dyftong├│w ae, oe, oraz geminat
  • fonetyczne zr├│┼╝nicowanie mi─Ödzy literami u (samogloska) i v (sp├│┼ég┼éoska) (np. vitium, universum)
  • niestosowanie litery j (np. Ioannes, ieiunium, alii)
  • niestosowanie liter ii oraz y na oznaczenie d┼éugiego i (np. sincerus, ocissime)
  • niestosowanie zapisu ch w miejsce staro┼╝ytnego c (np. carus)
  • niestosowanie zapisu ch w miejsce staro┼╝ytnego h (np. mihi, nihil)
  • asymilacja wsteczna ko┼äcowych sp├│┼ég┼éosek prefiks├│w w czasownikach z┼éo┼╝onych
  • zachowanie litery s po przedimku ex- (np. exspecto)
  • pomini─Öcie aspirantu h w wyrazach, kt├│re nie by┼éy aspirowane w staro┼╝ytno┼Ťci (np. abundantia)

Wed┼éug powy┼╝szych zasad ujednolicano r├│wnie┼╝ te nazwy w┼éasne (g┼é├│wnie miejscowe), w kt├│rych przypadku istnieje rozpowszechniona ┼éaci┼äska pisownia. Nie ujednolicano grafii w nast─Öpuj─ůcych przypadkach:

  • imiona i nazwy w┼éasne nie┼éaci┼äskie podano w transliteracji
  • fragmenty tekstu w j─Özykach wernakularnych podano w transliteracji
  • zachowano pisowni─Ö cyfr rzymskich i arabskich, przy czym wszystkie cyfry rzymskie zapisano majusku┼é─ů

Wszystkie skr├│ty wyst─Öpuj─ůce w tek┼Ťcie ┼éaci┼äskim rozwi─ůzano bez zaznaczania, z wyj─ůtkiem miejsc dwuznacznych lub w─ůtpliwych, w kt├│rych przypadku zastosowano nawias okr─ůg┼éy ( ), a w razie potrzeby umieszczono komentarz w aparacie krytycznym.

W przypadku form obocznych wyst─Öpuj─ůcych w staro┼╝ytno┼Ťci podj─Öto rozstrzygni─Öcia arbitralne, kieruj─ůc si─Ö tym przede wszystkim funkcjonowaniem danej formy w epoce nowo┼╝ytnej.

Zestawienie wa┼╝niejszych oboczno┼Ťci staro┼╝ytnych
forma zastosowana w CIDTCforma oboczna
adolescensadulescens
aliquotiesaliquotiens
cartacharta
cotidiecottidie, quotidie, quottidie
cumquum
złożenia z -cumque (np. utcumque, quocumque)-cunque
dirigoderigo
epistulaepistola
exiliumexsilium
harenaarena
humerusumerus
końcówka -i w ablativie (egnp. superiori, veteri)końcówka -e w ablativeie (np. superiore, vetere)
inclitusinclutus
intelligointellego
negligoneglego
numquamnunquam
oportunitas, oportunusopportunitas, opportunus
retulirettuli
strenuestrennue
tamquamtanquam
tempto (i złożenia)tento
umquamunquam

J─Özyk niemiecki

Przy opracowywaniu tekstów niemieckich przyjęto zasadę transkrypcji z elementami transliteracji, tak aby korpus mógł służyć zarówno do badań historycznych, jak i językowych.

Rozwa┼╝ane jest r├│wnie┼╝ wprowadzenie w przysz┼éo┼Ťci lemmatyzacji wszystkich s┼é├│w Korpusu Tekst├│w Niemieckich Jana Dantyszka w celu uzyskania przeszukiwalnej warstwy Korpusu.

Zasady transkrypcji opracowano w oparciu o nast─Öpuj─ůce publikacje:

  • Johannes SCHULZE, Richtlinien f├╝r die ├Ąu├čere Textgestaltung bei Herausgabe von Quellen zur neueren deutschen Geschichte, w: Bl├Ątter f├╝r deutsche Landesgeschichte 98, 1962, s. 1-11
  • ÔÇ×Empfehlungen zur Edition fr├╝hneuzeitlicher TexteÔÇť, erarbeitet von der Arbeitsgemeinschaft au├čeruniversit├Ąrer historischer Forschungseinrichtungen, w: Archiv f├╝r Reformationsgeschichte 72, 1981, s. 299-315
  • Bernard BARBICHE, ÔÇ×Conseils pour lÔÇÖ├ędition des textes de lÔÇÖ├ępoque moderneÔÇť, w: LÔÇÖ├ędition des textes anciens XVIe-XVIIIe si├Ęcle, red. B. BARBICHE, M. CHATENET, Paris, 1991
  • Dieter HECKMANN, Entwurf eines Leitfadens zur Edition deutschsprachiger Quellen (13.-16. Jh.) (25. Juli 2000; Stand: 17. September 2010).

W ramach transkrypcji zastosowano przyj─Öte powszechnie standardy normalizacji:

  • Allografy s i ┼┐ oddano za pomoc─ů s.
  • Litery u i v oraz i i j s─ů stosowane zgodnie z ich warto┼Ťci─ů fonetyczn─ů ÔÇô u i i jako samog┼éoski, v i j jako sp├│┼ég┼éoski

Zasady te nie obowi─ůzuj─ů dla imion i nazw w┼éasnych, kt├│re podano w transliteracji.

Zwielokrotnienia sp├│┼ég┼éosek oddano zgodnie z orygina┼éem, poniewa┼╝ mog─ů by─ç warto┼Ťciowe dla bada┼ä j─Özykoznawczych. Dotyczy to r├│wnie┼╝ podw├│jnych sp├│┼ég┼éosek na pocz─ůtku wyrazu.

Ligatury zosta┼éy rozwi─ůzane bez komentarza. Wyj─ůtek stanowi ├č, kt├│re jest stosowane obok ss i sz zgodnie z zapisem ┼║r├│d┼éowym.

Zachowano znaki diakrytyczne i litery nadpisane nad samog┼éoskami. Kropka nad i oraz haczyk nad u zosta┼éy potraktowane jako cz─Ö┼Ťci litery i nie zaznaczane dodatkowo w transliteracji.

Zachowano ┼é─ůczn─ů lub rozdzieln─ů pisowni─Ö wyraz├│w zgodnie z form─ů zastan─ů w ┼║r├│dle. W przypadku, kiedy trudno okre┼Ťli─ç, czy odst─Öp mi─Ödzy s┼éowami istnieje, przyj─Öto pisowni─Ö u┼éatwiaj─ůc─ů zrozumienie tekstu.

Wielk─ů liter─ů rozpoczynamy wyrazy na pocz─ůtku zdania, nazwy w┼éasne i imiona.

Wszystkie skr├│ty rozwi─ůzano w nawiasach okr─ůg┼éych. W zwi─ůzku z chwiejno┼Ťci─ů szesnastowiecznej ortografii, w przypadku r├│┼╝nych wariant├│w rozwi─ůzania skr├│tu uwzgl─Ödniono indywidualne przyzwyczajenia osoby pisz─ůcej. Je┼Ťli baza ┼║r├│d┼éowa do ich ustalenia by┼éa zbyt ma┼éa, zastosowano zasady powszechne w tamtym czasie i ┼Ťrodowisku. Przy w─ůtpliwo┼Ťciach podano wszystkie uwzgl─Ödniane rozwi─ůzania.

Ewidentne opuszczenia, formy odmienne od stosowanych w pozosta┼éych listach lub zmieniaj─ůce znaczenie s┼éowa tak, ┼╝e nie zgadza si─Ö ono z kontekstem, uznano za b┼é─Ödy pisz─ůcego i poprawiono, sygnalizuj─ůc je w aparacie krytycznym (patrz tak┼╝e punkt ÔÇ×zastosowane nawiasy i znaki graficzneÔÇŁ).

Pozostałe języki wernakularne

Obok list├│w ┼éaci┼äskich i niemieckich w korespondencji Dantyszka pojawiaj─ů si─Ö tak┼╝e (w niewielkiej liczbie) listy hiszpa┼äskie, polskie, w┼éoskie, flamandzkie, czeskie i francuskie.

W przypadku tekst├│w w tych j─Özykach zdecydowano si─Ö zastosowa─ç transliteracj─Ö.

Interpunkcja

Do tekstu wprowadzono wsp├│┼éczesn─ů interpunkcj─Ö, tak jednak, aby nie pozostawa┼éa ona w sprzeczno┼Ťci z interpunkcj─ů szesnastowiecznych przekaz├│w ┼║r├│d┼éowych. Zazwyczaj zachowano nawiasy i znaki zapytania wprowadzone przez autora. W tekstach niemieckich po zapisanych cyframi liczebnikach porz─ůdkowych postawiono kropk─Ö.

W przypadku tekst├│w niemieckich obok interpunkcji wsp├│┼éczesnej pozostawiono tak┼╝e interpunkcj─Ö ┼║r├│d┼éa, kt├│r─ů oznaczono przy pomocy virguli.

Podzielono tekst na akapity zgodnie z obserwowanymi w przekazach źródłowych przesłankami graficznymi.

Wprowadzono wsp├│┼éczesne zasady stosowania wielkich liter. Obficie wyst─Öpuj─ůca w tek┼Ťcie list├│w tytulatura rozpoczynana jest ma┼é─ů liter─ů, z wyj─ůtkiem zwrot├│w do adresat├│w, do kt├│rych nadawca pisze w trzeciej osobie.

Zastosowane nawiasy i znaki graficzne:

  • ÔÇó Nawias okr─ůg┼éy ( ) ÔÇô nawiasy autora tekstu, niepewno┼Ťci przy rozwi─ůzaniu skr├│tu
  • ÔÇó Nawias kwadratowy [ ] ÔÇô luki w tek┼Ťcie, wynik┼ée z uszkodzenia przekazu ┼║r├│d┼éowego - wewn─ůtrz wielokropek, ew. koniektura wydawcy
  • ÔÇó Nawias ostry < > ÔÇô uzupe┼énienia wydawcy, nie wynikaj─ůce z fizycznego zniszczenia podstawy ┼║r├│d┼éowej, niezb─Ödne do zrozumienia tekstu
  • ÔÇó Nawias klamrowy: {} ÔÇô fragmenty tekstu, kt├│re wydawca uwa┼╝a za zb─Ödne (np. nieumy┼Ťlne powt├│rzenia wyrazu)

Skre┼Ťlone partie tekstu

W bardzo wielu przypadkach ┼║r├│d┼éem prymarnym do listu jest brulion. Cech─ů tego rodzaju ┼║r├│de┼é s─ů liczne poprawki autorskie, nanoszone na tworzonym tek┼Ťcie. Poprawki te zosta┼éy w miar─Ö mo┼╝liwo┼Ťci zarejestrowane. Partie tekstu skre┼Ťlone podczas redagowania uwidoczniono w tek┼Ťcie edycji w postaci zapisu przekre┼Ťlonego, np. dominus.

Komentarz

Tekst opatrzono aparatem krytycznym, odnosz─ůcym sie przede wszystkim do ┼║r├│de┼é prymarnych, a w uzasadnionych przypadkach tak┼╝e do sekundarnych.

Komentarz rzeczowy oraz identyfikacja simili├│w s─ů nadal opracowywane i aktualizowane na bie┼╝─ůco. W edycji fragmenty tekstu, do kt├│rych odnosi si─Ö aparat krytyczny, zosta┼éy wyr├│┼╝nione ja┼Ťniejszym kolorem czcionki, similia zosta┼éy pod┼Ťwietlone na ┼╝├│┼éto, a komentarz rzeczowy ÔÇô na szaro. Tekst komentarza pojawia si─Ö po wskazaniu myszk─ů wyr├│┼╝nionego fragmentu.

Indeksy

Indeksy pozostaj─ů w trakcie opracowywania. Aktualizacje s─ů publikowane na bie┼╝─ůco. Jedynie spisy nadawc├│w i adresat├│w oraz miejsc nadania i odebrania list├│w a tak┼╝e miejsc napisania innych tekst├│w (z wyj─ůtkiem wierszy) s─ů kompletne.

Indeksy obejmuj─ů osoby, grupy os├│b, instytucje i miejsca wymienione w tek┼Ťcie, zar├│wno te wyst─Öpuj─ůce pod nazw─ů w┼éasn─ů, jak i okre┼Ťlone opisowo (tak┼╝e zaimkiem). Spis wyst─ůpie┼ä odnosi si─Ö do numeru identyfikacyjnego tekstu. Numery rozpoczynaj─ůce si─Ö od skr├│tu IDL odnosz─ů si─Ö do list├│w z korespondencji Dantyszka, od skr├│tu IDP ÔÇô do wierszy Dantyszka, od skr├│tu IDT ÔÇô do wszystkich pozosta┼éych tekst├│w.

Indeksy obejmuj─ů teksty ┼║r├│d┼éowe oraz przypisy rzeczowe, z pomini─Öciem autor├│w, tytu┼é├│w i miejsc publikacji przytaczanych pozycji bibliograficznych. Uwzgl─Ödniono najwa┼╝niejsze i najcz─Ö┼Ťciej spotykane oraz wybrane wsp├│┼éczesne warianty nazw osobowych i geograficznych. Nazwy instytucji (z wyj─ůtkiem niekt├│rych zakon├│w i zwi─ůzk├│w) powi─ůzanych z miejscem podano pod nazw─ů miasta, pa┼ästwa lub krainy, w kt├│rej funkcjonowa┼éy. Warianty nazw w j─Özyku ┼éaci┼äskim podano kursyw─ů.

Jako form─Ö prymarn─ů, do kt├│rej odsy┼éaj─ů wszystkie pozosta┼ée warianty, przyj─Öto form─Ö u┼╝ywan─ů tradycyjnie w angloj─Özycznej literaturze naukowej. Przy wyborze formy prymarnej oparto si─Ö przede wszystkim na przes┼éankach historycznych i j─Özykowych, w mniejszym stopniu za┼Ť wzi─Öto pod uwag─Ö wsp├│┼éczesne nazwy etniczne lub narodowe. Jako formy prymarne wybrano zatem te najcz─Ö┼Ťciej i najszerzej u┼╝ywane, potwierdzone ┼║r├│d┼éowo oraz stosowane w historiografii dotycz─ůcej epoki. W przypadku nazw geograficznych miast po┼éo┼╝onych w dawnych Prusach Kr├│lewskich (z wyj─ůtkiem Gda┼äska) i na Warmii zastosowano historyczne formy niemieckie.

Wkr├│tce b─Ödzie mo┼╝liwe uzyskiwanie wyniku wyszukiwania w indeksach w formie konkordancji, wy┼Ťwietlaj─ůcej terminy ┼║r├│d┼éowe okre┼Ťlaj─ůce dany obiekt, otoczone wi─Öksz─ů parti─ů tekstu (minimum 1 zdanie). W tym celu oznaczano pierwsze wyst─ůpienie danego obiektu w ka┼╝dym zdaniu tekstu. Okre┼Ťlenia odnosz─ůce si─Ö do autor├│w (w przypadku list├│w ÔÇô nadawc├│w) i adresat├│w tekst├│w oznaczano wy┼é─ůcznie w adresach i podpisach, a w wypadku braku adresu lub podpisu ÔÇô w formu┼éach alokucji.