List #3238
[Ioannes DANTISCUS] do [Stanisław HOZJUSZ (HOSIUS)]Heilsberg (Lidzbark), 1547-10-26
Regest polski:
Na dwór królewski [Zygmunta I] wyrusza z niniejszym listem sekretarz rady miasta Elbląga, aby oczyścić ją z zarzutów sformułowanych w pozwie spowodowanym przez współobywatela, Petera Schissenteubera. Wznowił on sprawę rozstrzygniętą w poprzednim roku przez radę Prus Królewskich na sejmie w Grudziądzu. Uprzednio uznał ją za osądzoną i nie zgłaszał zamiaru apelacji, mimo że został pouczony o takiej możliwości. Nie powiadomił o apelacji ani radców, ani strony przeciwnej, a pod jej pretekstem uzyskał pozew królewski.
Chociaż apelacja naraża radę miasta na nieuzasadnione koszty, jej członkowie nie chcieli narazić się na zarzut niestawiennictwa i postanowili zastosować się do królewskiego wezwania. Rajcy zwrócili się do Dantyszka z prośbą o przedstawienie sprawy adresatowi oraz biskupowi krakowskiemu Samuelowi Maciejowskiemu i o wstawiennictwo w ich imieniu. Uczynił on to w liście do biskupa krakowskiego. Z tego listu i z relacji sekretarza elbląskiego adresat będzie mógł pełniej poznać przebieg sprawy.
Dantyszek prosi zatem, jak już wcześniej czynił za pośrednictwem Johanna von Höfen (Jana Hartowskiego), aby adresat wraz z biskupem krakowskim zabiegali u króla o niedopuszczanie apelacji wnoszonych jedynie przed notariuszem i świadkami w celu uniknięcia opłat sądowych. W przeciwnym razie przyniesie to szkodę ustawom królewskim oraz sądom w Prusach Królewskich.
Dantyszek nie wątpi we wsparcie adresata dla sekretarza elbląskiego.
Rękopiśmienne podstawy źródłowe:
Pomocnicze podstawy źródłowe:
Publikacje:
| ||||||||
Tekst + aparat krytyczny + komentarz Zwykły tekst Tekst + komentarz Tekst + aparat krytyczny
Venerabilis etc.
Proficiscitur ad aulam regiam praesentium lator, spectabilis
Qua citatione si multum in faciendis expensis dictus
Quam plurimum rogo, cum idem etiam antea illae per patruelem meum,
Velit itaque Dominatio Vestra Elbinge[nsium] secretario non deesse patrocinio suo idque, ut in hac causa derogat[ur], extraordinariarum appellationum initium sumat et importu[ni] homines, qui nihil quam lites quaerunt, repellantur. In eo hic nobis non defuturam Dominationem Vestram mihi persuadeo.
Quam diutissime valer[e] cupio ex animo.