Dantyszek polecił swojemu kanclerzowi [Johannowi Lehmannowi], aby prosto z sejmu Prus Królewskich w Grudziądzu, na który go wysłał, udał się do Gdańska. Miał tam zasięgnąć u adresata, znanego Dantyszkowi z wiedzy i doświadczenia w dziedzinie medycyny, informacji o jego stanie zdrowia oraz sposobach leczenia.

Lehmann powrócił do Dantyszka poprzedniego dnia, przekazując opinię adresata sporządzoną mimo jego niedyspozycji. Dantyszek składa za to podziękowania. Porada adresata bardzo mu się spodobała. Zdaniem Dantyszka niemal w pełni zdiagnozował przyczynę choroby, gdyż wskazane objawy obserwuje u siebie.

Dantyszek zamierza zastosować się do zaleconej kuracji po uzyskaniu bardziej szczegółowej opinii adresata opartej na przesyłanej razem z listem informacji o jego stanie zdrowia. Zalecenia przekaże Dantyszkowi obecny posłaniec. Prosi o dalsze wskazówki dotyczące sposobu odzyskania zdrowia, w szczególności o doprecyzowanie zasad stosowania ziaren wspomnianych w poradzie. Pyta ponadto, czy spożywanie słodzonego imbiru jest dla niego wskazane.

Obiecuje odwdzięczyć się należycie za trud włożony w leczenie. Życzy sobie, aby niezwłocznie przyjechał do niego, aby mógł go osobiście badać i doglądać.

Dołącza do listu książeczkę z hymnami [edycję Hymni aliquot ecclesiastici jego autorstwa], którą dostarczono mu z Krakowa. Wyraża przekonanie, że ze względu na zawarte w niej pobożne treści spotka się ona z uznaniem adresata.

W załączniku Dantyszek opisuje swoje dolegliwości.

Przed sześcioma laty, po tym jak w Krakowie przez wiele dni obłożnie chorował, w drodze powrotnej, nie odzyskawszy pełni sił, zapadł na biegunkę, która przez dwie noce istotnie go osłabiła. Dolegliwość częściowo ustąpiła, lecz nawracała.

Zastosował środki na związanie stolca, ale w efekcie wystąpiła przepuklina woreczka jądrowego. Opuchniętą mosznę nosi od tamtej pory podwiązaną pod brzuchem, aby ułatwić sobie chodzenie.

Zgodnie z zaleceniem medyka stosował nie do końca rozdrobniony galgant w pokarmie, aby zwalczyć nagłe wypróżnienia, które zdarzają mu się także ostatnio. Dieta doprowadziła do znacznego wzdęcia brzucha, który przybrał rozmiary porównywalne z brzuchem kobiety ciężarnej. Ponadto wystąpił obrzęk nóg, który wprawdzie nie uniemożliwia chodzenia, ale utrudnia prostowanie nóg. Dantyszek odczuwa osłabienie: mimo braku dolegliwości bólowych głowy pozostaje niemal stale senny.

Przedstawia dietę stosowaną przed uzyskaniem porady od adresata. Aby nie tamować wypróżniania, spożywał płynne lub miękkie posiłki w godzinach przedpołudniowych albo w samo południe. Podstawę diety stanowiło przede wszystkim grzane piwo z dodatkiem rozdrobnionego chleba pszenicznego oraz masła lub klarownej oliwy z Wenecji bądź bardzo rzadki kleik owsiany zmieszany z jajami. Ponadto w porze sprzyjającej trawieniu spożywał jaja na miękko, mięso i małe ryby, o ile nie występowały mdłości.

Nie spożywa wina, którego nie toleruje jego żołądek. Przyjmuje niewielkie ilości piwa (jeden lub dwa łyki) oraz wodę z dodatkiem cynamonu lub cukru bądź gotowaną z trzema niewielkimi porcjami galangantu. Niekiedy łączy ten napój z piwem, aby ograniczyć ryzyko nagłych wypróżnień i wzmocnić funkcjonowanie układu trawiennego.

Nie odczuwa wzmożonego pragnienia, jednak suchość w jamie ustnej występuje zarówno w ciągu dnia, jak i w nocy. Nie jest w stanie przekazać informacji dotyczących moczu z uwagi na trudności w jego pobraniu.

Prosi adresata o sformułowanie zaleceń dotyczących wywoływania potów oraz sposobu odżywiania na podstawie przedstawionych informacji. Przesyła pięć złotych węgierskich wybitych w Gdańsku. Reszty dowie się z listu.

W postscriptum Dantyszek stwierdza, że zazwyczaj wydala więcej pokarmu, niż przyjmuje, a częste wypróżnienia osłabiają go bardziej niż inne dolegliwości. Wyraża obawę, że próba zahamowania pracy układu trawiennego przy jednoczesnym wzdęciu brzucha mogłaby prowadzić do niepożądanych następstw.