Dantyszek chętnie odpowiedziałby na poetycki list adresata w równie wyszukanej formie literackiej, lecz z powodu licznych zajęć brak mu czasu, a Muzy sprzyjają tym, którzy go posiadają. Odnosi się do niego i do jego uczonych towarzyszy z życzliwością, wolną od zawiści. Życzy mu również, aby aż do późnej starości mógł czerpać radość z uprawiania poezji.

Dantyszka stale trapią troski w sprawach publicznych i prywatnych. Gdy czasem znajduje wytchnienie, niepokoje szybko wracają, jeszcze bardziej dolegliwe.

Kiedy jednak pojawia się myśl o sprawach ostatecznych, umysł wyzbywa się trosk i cierpienia. Rozkosz ta nie może trwać długo, jeśli Bóg nie zostanie należycie przebłagany. Nie znosi On wprawdzie złych uczynków, lecz nie potępia skruszonych. Jako miłosierny Ojciec przebacza powracającym do Niego winowajcom.

Daje to Dantyszkowi nadzieję wśród trosk życia. Komplementuje styl i erudycję adresata, ujawniające się w jego twórczości poetyckiej, zestawiając ją z własnymi mniej wytwornymi wierszami, pisanymi w natłoku obowiązków. Życzy mu jak najdłuższego życia.

Dantyszek zaznacza, że jeśli adresatowi nie spodoba się przesłany naprędce wierszyk, niech przypisze to pośpiechowi autora, gdyż przygotowuje się do wyjazdu [na sejm Prus Królewskich] w sprawach ojczyzny.